Articles

முஸ்லிம்கள் இன்று ஏறத்தாழ எல்லா முனைகளிலும் தாக்குதலுக்கு ஆளாகிவருகின்றனர் —இராணுவம், கலாச்சாரம் மற்றும் இடைப்பட்ட சகல முனைகளிலும் தாக்கப்படுகின்றனர். ஈராக், ஆஃப்கானிஸ்தான், பாலஸ்தீன், செச்சன்யா போன்ற நாடுகளில் அந்நியப் படைகளால் அவர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் பலிகொடுக்கப்படுவது மட்டுமின்றி, முஸ்லிம் நாடுகள் பலவற்றின் சொந்த இராணுவங்களே கூட முஸ்லிம்களைத் தாக்கி வருகின்றன —எடுத்துக் காட்டு: பாகிஸ்தான், எகிப்து, அல்ஜீரியா, துனீஷியா, மொராக்கோ. இந்த இராணுவத் தாக்குதல்கள் போதாதென்று மேற்குலகின் கலாச்சாரத் தாக்குதல்கள் வேறு. எனினும், சவூதிகள் புனித மக்கா-மதீனா நகரங்களில் —முஸ்லிம்கள் இவையிரண்டையும் சேர்த்து ஹரமைன் என்றழைக்கும் அந்நகரங்களில்— எடுக்கும் நடவடிக்கையோடு ஒப்பிடும்போது, மேற்கண்ட கொடூரமான யதார்த்தம் கூட முக்கியத்துவமற்றதாகத் தெரிகிறது. பேராசையும் வஹாபிஸ ஆர்வ வெறியும் நச்சுக்கலவையாக சேர்ந்துகொண்டு இஸ்லாமிய நினைவுச் சின்னங்களின் அழிப்புக்கு வழிவகுத்துள்ளது. இவை, துவக்ககால இஸ்லாத்தின் செழிப்பான வரலாற்றுப் பாரம்பரியத்தை இன்னும் சில வருடங்களில் நிரந்தரமாகத் துடைத்தழித்துவிடும் எனத் தெரிகிறது.

Their situation being precarious at the best of times, last month was even worse than usual for President Hamid Karzai and the foreign occupation forces in Afghanistan. A day after Kabulreceived pledges of $20 billion in aid from donors at the Paris conference, the Taliban carried out a spectacular raid on the Sarposa prison in Qandahar, releasing nearly 1,200 prisoners, among them 400 Taliban fighters, on June 13.

The great political circus otherwise known as the US presidential election campaign is an expensive affair. It will cost nearly $1 billion—no mean sum in a country with 45 million people without health insurance and another 40 million living in absolute poverty, even if it boasts the largest economy in the world.

Inspectors from the International Atomic Energy Agency – the UN’s anti-nuclear watchdog – left Syria on June 25 after spending three days collecting samples and other materials from the al-Kibar site bombed by Israel in September last year.

The US is facing two deadlines in its dealings with the government in Iraq over the proposed “security treaty” by which it hopes to legitimise its continued occupation of the country. The first is the expiry of the UN mandate to remain in the country, which expires on December 31.

The last couple of months have seen a sudden increase in Western attention on Iran’s supposed nuclear weapons programme. The campaign is being led by Israel, whose politicians have openly threatened military action against Iran if the UN agencies fail to pressurise it into stopping its nuclear programme.

It has become a political tradition for the performance of a government to be evaluated once it has been in power for a period of some three months or a hundred days. This is usually taken as the time required for the new administration to bed itself in; problems encountered before this time has elapsed can often be conveniently attributed to the previous regime.

The United States of America, the sole superpower in the world, or the so-called “hyper-power”, the one with the most advanced armed forces, with satellites in the air and spies everywhere, is getting its nose bloodied in Afghanistan and suffering military defeat in Iraq. And who is inflicting these humiliations? Mujahideen armed with little more than iron determination to expel the occupiers from their homelands.

There has been a significant increase in militant activities by Chechen forces in recent months, at a time when both the Kremlin and Ramzan Kadyrov, its pawn in Chechnya, insist that the situation has been “normalised”, the war is over and that the rebel forces have been “fully defeated”.

That, in most cases, the UN merely goes through the motions of mediating an end to conflicts is widely known and generally resented. Consequently, the inevitable failure of most of its efforts comes as no surprise to most. Its mishandling of the conflict in Somalia – culminating in the bogus ‘peace-deal’ signed by the weak interim government and nominal insurgents on June 9 is typical.